Ik ben Lucia Mijné, ik ben werkzaam bij Psynova in Driebergen als GZ-psycholoog. Bij Psynova werken we volgens een integrale en systemische visie, waarbij ook veel lichaamsgericht en ervaringsgericht gewerkt wordt met kinderen, jongeren, (jong)volwassenen en ouders. Ik werk graag door middel van oplossingsgerichte therapie, met tafelopstellingen en bied traumabehandeling.
- Hoe ben je met symbooldrama in aanraking gekomen?
Via de website van de Rino Groep kwam ik de introductiedag tegen. Deze sprak me meteen aan, omdat ik graag meer creatief en ervaringsgericht wilde leren werken. De stille dagdroom, de sfeer tijdens de dag en de videobeelden van een behandeling door Corinne Verheule, maakten dat ik me hierna enthousiast inschreef voor de basiscursus. De cursus heeft me vervolgens zo veel meer gebracht dan ik van tevoren had kunnen bedenken: niet alleen heb ik een mooie therapievorm leren toepassen, maar het heeft ook persoonlijke groei opgeleverd. Daarom ga ik binnenkort deelnemen aan het middenniveau. Ook wil ik graag met leertherapie gaan starten.
2. Bij welke problematiek zet jij vooral symbooldrama in?
Ik zet symbooldrama breed in bij kinderen en jongeren met o.a. angst, stemmingsklachten, trauma, laag zelfbeeld, identiteitsvragen of hechtingsproblemen. Het dagdromen biedt een zachte en laagdrempelige manier, om toch diepgaand te werken en moeilijke thema’s aan te gaan, zonder dat het allemaal expliciet benoemd hoeft te worden. Ik zie cliënten door symbooldrama meer in verbinding met zichzelf komen, hun eigen kracht (her)vinden en daarmee groeien in stevigheid en welbevinden.
3. Wat is een dagdroomervaring die je nog steeds bijblijft?
Tijdens de basiscursus heb ik mijn dagdroom Beek als heel bijzonder ervaren. In deze droom kwam ik te zitten op een bankje met een steen in mijn hand. Vanaf deze plek kon ik het geheel van de beek overzien en alles laten zijn zoals het was. Deze dagdroom heeft nog lang nagewerkt en verandering teweeg gebracht. Ik betrek dingen minder op mezelf en kan meer bij de ander laten, zowel in mijn werk, als privésituatie.
Ook zal ik de dagdroom niet snel vergeten waarin een cliënt vast kwam te zitten in drijfzand. Het was best spannend voor haar, en ook voor mij als beginnend symbooldrama therapeut, maar uiteindelijk vond ze weer vaste bodem en nadien gaven haar ouders aan dat er na deze sessie een verschuiving had plaatsgevonden; ze zagen haar fysiek en mentaal veel rustiger worden.
4. Zou je collega’s aanraden zich hierin te scholen, en waarom wel/niet?
Ik zou het zeker aanraden aan collega’s als het ze aanspreekt. Ik ervaar zelf dat ik een nieuwe taal, die van de symbolen, heb mogen leren kennen. Ik heb geleerd dat ik kan helpen door dichtbij te zijn in de dagdromen, door met rust en ruimte nieuwsgierig mee te kijken. Om niet te zoeken, maar te vinden wat al van binnen leeft. Dat heeft invloed op mijn hele therapeutische houding, ook tijdens andere therapievormen. Ik vind het een hele fijne behandelvorm, die ik met veel plezier toepas en die het werk voor mij ook lichter maakt.
5. Wat is je hartewens m.b.t. symbooldrama?
Mijn wens is dat symbooldrama veel bekender mag worden en overal in het land beschikbaar. Hoe mooi zou het daarnaast zijn als symbooldrama meer preventief beschikbaar zou zijn, bijvoorbeeld op scholen?
Ik zou de volgende keer graag Claire Lemaire het woord geven, een groepsgenoot uit de basiscursus. Claire is recent haar eigen praktijk gestart en ik ben benieuwd naar de ervaringen die ze daar opdoet.
